حاج محمود کریمی

چشم کسی نشد به دو عالم تر این‌چنین

حاج محمود کریمی

بی‌هوا آغاز شد، فصل خزان خانه‌اش

حاج محمود کریمی

ای شهد شیرین عاشقی

حاج محمود کریمی

پدرت از نجف آمد؛ تو هم از خیمه بیا

حاج محمود کریمی

ادب را منتهایی؛ مهربانی را تو بنیانی

حاج محمود کریمی

شانه‌های تو، بنا بود که مرهم بشود

حاج محمود کریمی

نمی‌زد این‌قدر لطمه، اگر با او نمی‌گفتند

حاج محمود کریمی

از اوّل هرکجا که حرفی از مادرترین بوده

حاج محمود کریمی

غم دل امّ‌بنینه غمت

حاج محمود کریمی

مثه پاییز زرد اومدم؛ پره غصّه و درد اومدم

حاج محمود کریمی

تنها افتخار من اینه

حاج محمود کریمی

علمدار علی

حاج محمود کریمی

رفتی و شد ز دخترکانت سرم شلوغ

حاج محمود کریمی

کس شاه ندیده‌ست که مضطر شده باشد

حاج محمود کریمی

شاه به خون تپیده

حاج محمود کریمی

آن‌شب که شب از صبح محشر، تیره‌تر بود

حاج محمود کریمی

شرار سینه‌ها از آه سرده

حاج محمود کریمی

خسته و منتظرم؛ لحظه‌شماری سخت است

حاج محمود کریمی

نشست و بست نگاهی به چشم‌های کبود

حاج محمود کریمی

کس شاه ندیده‌ست که مضطر شده باشد

حاج محمود کریمی